W głównej mierze nasz zespół tworzą osoby z pasją do pracy w nurcie Terapii poznawczo-behawioralnej (cognitive–behavioral therapy – CBT), która jest dominującą formą psychoterapii na świecie a jej popularność ciągle rośnie. Skuteczność tego nurtu psychoterapii potwierdzona jest przez szereg badań klinicznych opartych na dowodach empirycznych. Terapia poznawczo-behawioralna (cognitive–behavioral therapy – CBT jest metodą leczenia zaburzeń psychicznych, trudności emocjonalnych oraz problematycznych zachowań. Charakteryzuje się ustrukturowanym i zorientowanym na określone cele i problemy sposobem współpracy terapeuty i klienta/pacjenta.

U podstaw terapii poznawczo–behawioralnej leży założenie, że poprzez zmianę dezadaptacyjnego (błędnego, rodzącego cierpienie) sposobu myślenia można uzyskać zmianę nastroju i zachowania. Terapeuta stosuje techniki CBT aby pomóc pacjentowi/klientowi zweryfikować własne wzorce myślenia i własne przekonania oraz zastąpić „błędy w myśleniu” bardziej realistycznymi i efektywnymi myślami, redukując w rezultacie dyskomfort i ograniczając samoograniczające zachowania. Terapia poznawczo–behawioralna pozwala zastąpić nie sprawdzające się sposoby radzenia sobie, myślenia, odczuwania i zachowania się bardziej użytecznymi, bardziej „sprzyjającymi właścicielowi”. CBT zakłada że „posiadane” sposoby reagowania myślami, uczuciami i zachowaniami zostały wyuczone w toku rozwoju jednostki, a w związku z tym możliwe jest oduczenie się ich (w sprzyjających okolicznościach) lub nauczenie się nowych sposobów funkcjonowania.

Ponadto jest to połączenie Terapii poznawczej, która opiera się na idei, że sposób, w jaki myślimy, wpływa na nasze samopoczucie i że negatywne stany emocjonalne, które są często wynikiem nieprzystosowawczych, irracjonalnych wzorców myślenia. Przykre stany emocjonalne nierzadko są podtrzymywane lub zaostrzane przesadnością i tendencyjnością w myśleniu. Zmienne poznawcze, sposoby przetwarzania informacji i nadawania znaczenia bodźcom, są mediatorami powstawania i utrzymywania się objawów psychopatologicznych. Najczęściej terapia poznawcza jest stosowana w leczeniu wielu zaburzeń psychicznych, w tym depresji (Beck, Rush, Shaw i Emery, 1979), zaburzeń lękowych (Beck, Emery i Greenberg, 1985; Dattilio, 1987, 1990; Dattilio i Berchick, 1992) i zaburzeń osobowości (Beck i in., 1990).

Z drugiej strony bardzo często pracuje behawioralnie, gdzie terapia behawioralna opiera się na modelach związków między bodźcem (stimulus, S) a zachowaniem (response, R) jednostki. Za twórców terapii behawioralnej uznaje się zarówno angielskiego psychologa klinicznego Hansa J. Eysencka, jak i amerykańskiego psychiatrę Josepha Wolpe’a, którzy doświadczenia laboratoryjne przełożyli na metody pracy klinicznej. Uczenie się, zarówno adaptacyjnych, jak i nieadaptacyjnych zachowań, w tym objawów różnych zaburzeń psychicznych, np. fobii czy natręctw, odbywa się przez warunkowanie klasyczne, warunkowanie sprawcze i modelowanie.
.